مشک زنی زنان عشایر در استان فارس

مشک زنی زنان عشایر

زنان در جامعه ی عشایری دوشادوش مردان به کار و فعالیت مشغولند و انجام برخی از کارهای طاقت فرسا مانند مشک زنی را خود به تنهایی و بدون همکاری مرد خانواده خود بر عهده می گیرند. تولید لبنیات از جمله پنیر، ماست، کره، دوغ، روغن، کشک و قره قروط و تهیه برخی از داروهای محلی از دیگر فعالیت های زنان عشایر استان فارس است. دستان پینه بسته ای که شب و روز برای بافت این صنایع زحمت می کشند و از هر انگشت زنان ایل یک هنر خلق می شود، زنان عشایری چشم به بازار ندارند.

مشک زنی دوغ برای کره گیری در همه جای ایران چه در میان عشایر و روستاییان و چه در میان جنگل نشینان از کارهای مختص زنان است و درهمه جا زنان ترانه هایی دارند که هنگام مشک زنی همراه با حرکت مشک زمزمه می کنند و نوایشان با حرکت آن در هماهنگی بسیار دلچسب و مطبوعی است. که در عین حال فریاد رنج عمیقشان را نیز در بر دارد.

زنان عشایر شیراز در فاصله اي كه مشك زني مي كنند براي رفع خستگي و افزايش سرعت در كار آواهاي موزوني مي خوانند که به گوشه ای از آن در ذیل اشاره می شود: مشکی ، مشکی ، مشکونه ، بند مشکم قیطونه ، دوغش مال چی پونه ، مسکه ش مال دیوونه، رنجش به ما می مونه، مشکی زدم نالیدم، چنگال کردم مالیدم، چنگال مو آبدار شد ، زن ارباب بیدار شد، هی جان، هی جان، جانم مشک ، جانم ، به قربانت گشت.

مشک زنی زنان عشایر

مشک زنی زنان عشایر

 

خواندن 999 بار